"خیال انگیز"
خیال انگیز و جان پرور، چو بوی گل سراپایی
نداری غیر ازین عیبی، که می دانی که زیبایی
من از دلبستگی های تو، با آئینه دانستم
که بر دیدارِ طاقت سوزِ خود، عاشق تر از مایی
به شمع و ماه، حاجت نیست بزمِ عاشقانت را
تو شمع مجلس افروزی، تو ماه مجلس آرایی
منم اَبر و تویی گُلبن، که می خندی چو می گریم
تویی مِهر و منم اختر، که می میرم چو می آیی
مراد ما نجویی، ور نه رندان هوس جو را
بهارِ شادی انگیزی، حریفِ باده پیمایی
مه روشن، میان اختران پنهان نمی ماند
میان شاخه های گل، مشو پنهان که پیدایی
کسی از داغ و درد من نپرسد، تا نپرسی تو
دلی بر حال زار من نبخشد، تا نبخشایی 
مرا گفتی: که از پیر خود پرسم علاج خود
خرد منع من از عشق تو فرماید، چه فرمایی؟
من آزرده دل را، کس گره از کار نگشاید
مگر ای اشک غم امشب، تو از دل عقده بگشایی
«رهی» تا وارهی از رنج هستی، ترک هستی کن
که با این ناتوانی ها، به ترک جان توانایی

حالا دیگر
شعر گفتن آسان است
به آسانی تولدی ناخواسته
به آسانی دل بستن به یک غریبه
به آسانی کشته شدن به دست دشمن
...
حالا دیگر
شعر نگفتن دشوار است
به دشواری دفن کردن یک نوزاد
به دشواری دل نبستن به یک فرشته
به دشواری کشتن در جنگ، برای ماندن

حالا دیگر
شاعر بودن دیوانگی ست
دیوانگی...

یک عمر قفس بست مسیر نفسم را /حالا که دری هست مرا بال و پری نیست /حالا که مقدر شده آرام بگیرم /سیلاب مرا برده و از من اثری نیست /بگذار که درها همگی بسته بمانند /وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

شب از شبهای پاییزی ست 
از آن همدرد و با من مهربان شبهای اشک آور 
ملول و خسته دل گریان و طولانی 
شبی که در گمانم من که ایا بر شبم گرید ، چنین همدرد 
و یا بر بامدادم گرید ، از من نیز پنهانی
من این می گویم و دنباله دارد شب 
خموش و مهربان با من 
به کردار پرستاری سیه پوش پیشاپیش ،‌ دل برکنده از بیمار 
نشسته در کنارم ، اشک بارد شب 
من اینها گویم و دنباله دارد شب

خدایا مرا به خاطر گناهانی که در طول روز

با هزاران قدرت عقل توجیهشان می‌کنم ببخش . . .

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟		به طاقتی که ندارم کدام بار کشم؟
نه قوتی که توانم کناره جستن از او		نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم
نه دست صبر که در آستین عقل برم		نه پای عقل که در دامن قرار کشم
ز دوستان به جفا سیرگشت مردی نیست		جفای دوست زنم گر نه مردوار کشم
چو می‌توان به صبوری کشید جور عدو		چرا صبور نباشم که جور یار کشم؟
شراب خوردهٔ ساقی ز جامِ صافیِ وصل		ضرورتست که درد سر خمار کشم
گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید		کمینه دیده سعدیش پیش خار کشم

اینقدر میاندیش به دریا شدن ای رود
هرجا بروی باز گرفتار زمینی

مهتاب به خورشید نظر کرد و درخشید
هر وقت شدی آینه، کافیست ببینی
...
ای عقل بپرهیز و مگو عشق چنان است
ای عشق کجایی که ببینند چنینی

هم هیزم سنگین‌سری دوزخیانی
هم باغ سبک‌مایه‌ی فردوس برینی

ای عشق، چه در شرح تو جز «عشق» بگوییم؟
در ساده‌ترین شکلی و پیچیده‌ترینی

بی قرارم ، نه قراری که قرارم بشوی
من مسافر شوم و سوت ِ قطارم بشوی

می شود ساده بیایی و فقط بگذری و
زن ِاسطوره ای ایل و تبارم بشوی

ساده تر اینکه تو از دور به من زل بزنی
دار" ِ من را ببری، دار و ندارم بشوی"

"مرگ بر هرچه به جز اسم تو در زندگی ام"
این که اشکال ندارد تو شعارم بشوی

مرگ خوب است، به شرطی که تو فرمان بدهی
من ان الحق بزنم چوبه دارم بشوی

عاشقت بودم از درد به خود پیچیدم
ذوالفنونی که نشد سوز سه تارم بشوی

آخرش رفتی و من هم که زمینگیر شدم
خواستی آنچه که من دوست ندارم بشوی

مطمئنم که تو با این همه دل سنگی خود
مستحقی که فقط سنگ مزارم بشوی

خورشید جاودانه می درخشد در مدار خویش

ماییم که پا جای پای خود می نهیم

و غروب می کنیم هر پسین
آن روشنای خاطر آشوب

در افقهای تاریک دور دست

نگاه ساده فریب کیست که همراه با زمین

مرا به طلوعی دوباره می کشاند؟

ای راز!

ای رمز!

ای همه روزهای عمر مرا اولین و آخرین!

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود

همچو روحی در شبستانی

بر درونم سایه می افکند

همچو ابری بر بیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب

های های گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش

از چه رو بیهوده گریانی

در میان گریه می نالید

دوستش دارم نمی دانم

بانگ او آن بانگ لرزان بود

کز جهانی دور بر می خواست

لیک در من تا که می پیچید

مرده ای از گور بر می خواست

مرده ای کز پیکرش می ریخت

عطر شورانگیز شب بوها

قلب من در سینه می لرزید

مثل قلب بچه آهوها

در سیاهی پیش می آمد

جسمش از ذرات ظلمت بود

چون به من نزدیکتر می شد

ورطه ی تاریک لذت بود

می نشستم خسته در بستر

خیره در چشمان رویاها

زورق اندیشه ام آرام

می گذشت از مرز دنیاها

باز تصویری غبار آلود

زان شب کوچک شب میعاد

زان اطاق ساکت سرشار

از سعادتهای بی بنیاد

در سیاهی دستهای من

می شکفت از حس دستانش

شکل سر گردانی من بود

بوی غم می داد چشمانش

ریشه هامان در سیاهی ها

قلبهامان میوه های نور

یکدگر را سیر می کردیم

با بهار باغهای دور

می نشستم خسته در بستر

خیره در چشمان رویاها

زورق اندیشه ام آرام

می گذشت از مرز دنیاها

روزها رفتند و من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سرسخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم؟

بگذرم گر از سر پیمان

می کشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی به دیدارم

می‌خواهمت چنان‌که شب خسته خواب را

می‌جویمت چنان‌که لب تشنه آب را

محو تو ام چنان‌که ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده‌دمان آفتاب را

بی‌تابم آن‌چنان که درختان برای باد 

یا کودکان خفته به گهواره، خواب را

بایسته‌ای چنان‌که تپیدن برای دل 

یا آن‌چنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی می‌آفرینمت

چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی‌تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را!

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری

نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

غم ...اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
که به هفت آسمانش نه ستاره‌ای ست باری

دل من ! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

نرسید آن ماهی که به تو پرتوی رساند
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که‌، چرا شبت نکشته ست
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟
که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی‌پناه پیری به کنار گیر و بگذر
که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها
بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

بساط عیش درهم ریخت؛ حرمان ماند و من ماندم...قرار وصل برهم خورد؛ هجران ماند و من ماندم

خزانِ بی امان بر گلشن عمرم شبیخون زد...بهار جانفزا طی شد؛ زمستان ماند و من ماندم

ز گلزار جوانی بلبلان خوشنوا رفتند....هیاهوی جگرفرسای زاغان ماند و من ماندم

به راه کعبه ی دل همرهان رفتند دست افشان...بیابان ماند و شب، خار مغیلان ماند و من ماندم....

.: قالب وبلاگ

.: پرشین گرافیک